Wim Biewenga

 

 

 

Wim Biewenga  ('t Zandt- Groningen, 1939)

woont en werkt in Havelte (Drenthe)

In het vroegere werk van Wim Biewenga was het verhaal of een gebeurtenis het vertrekpunt,
van waaruit een andere wereld, een beeld werd opgebouwd. Tijdens zijn zoektocht naar een
meer compositorische helderheid en leegte zijn de figuraties verdwenen en worden de beelden 

abstracter.


Aanvankelijk was zijn fascinatie voor de rechtlijnige structuur van het landschap nog zijn vertrekpunt, 

maar allengs zijn ook de horizon en het landschappelijke verdwenenDe geometrische vormen, 

kleurvlakken en lijnen geven hem de mogelijkheid de emotie vast te houden, terwijl er verder niets 

gebeurt. Er is alleen ruimte en stilte.


De spaarzame elementen, die vanuit de periferie het veld binnendringen, vaak ook al aanwezig in zijn 

eerdere schilderijen, suggereren dat de beeldvorming ook buiten het schilderij voortgaat.
Het werk blijft sensitief door de traceerbare sporen van die zoektocht: de potloodlijntjes en de voor 

Wim Biewenga zo kenmerkende gevoeligheid van de verfhuid.

Voor de toeschouwer geeft dit weer de mogelijkheid om de gedachtegang van de kunstenaar te volgen 

en om de confrontatie met de ruimte in het schilderij aan te gaan.
                                                                                                                                            

 

 


z.t. • 2017 • olieverf/grafiet op paneel • 21 x 21 cm


 

 

 

Z.t. • 2017 • olieverf op doek • 80 x 70 cm

Wim Biewenga('tZandt, Groningen,1939) woont en werkt in Havelte.

 

Omstreeks 2005 verschoof de schilderkunst van Wim Biewenga langzaam van figuratief-expressionistische naar een geometrisch-abstracte wijze van werken.

 

In die geometrische abstracties zoekt de kunstenaar al componerend naar onderlinge spanning van vlakken, vormen en kleuren. Het spelelement - het spelend bezig zijn – is daarbij essentieel. De geometrie in zijn werk is dan ook niet zozeer in- gegeven door een behoefte uitdrukking te geven aan het elementaire of wezenlijke, maar door een behoefte aan eenvoud en overzicht: het heldere vormenrepertoire stelt hem optimaal in staat zijn aandacht te richten op een ongedwongen constelleren en construeren. De imperfecties, groezelige velden en zichtbare overschilderingen, die in de regel binnen de geometrisch abstracte kunst zorgvuldig werden uitgewist, verlenen zijn werk een menselijk karakter. De geometrie in het werk van Wim Biewenga is geen doel op zich, maar slechts een middel om te ordenen en ruimte te definiëren.

 

En wat voor hem misschien net zo belangrijk is als het artistieke eindresultaat, is het proces dat eraan vooraf gaat – het pretentieloze, associatieve schuiven met vorm, vlak en ruimte. In dat spel schuilt de herinnering aan de kindertijd en het daaraan verbonden verlangen naar een ongerepte wereld en een onbevangen verwonderen.

 

bron: museum Belvédère

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Recensie: Meppeler Courant  27-11-2013

 

Tentoonstelling:  Wim Biewenga t/m 3 januari 2014   Locatie: Hal gemeentehuis Westerveld, Diever

 

Wim Biewenga blijft de gewenning een stap voor

Diever.
In de loop der jaren vestigden diverse kunstenaars uit andere delen van Nederland zich in de idyllischedorpskernen 

en landelijke omgeving van de Drentse gemeente Westerveld.

De In 't Zandt (Groningen) geboren kunstenaar Wim Biewenga is één van hen. Hij woont en werkt in Havelte, de grootste kern van fusiegemeente Westerveld. Een presentatie van zijn werk in de hal van het gemeentehuis in Diever kon dus niet uitblijven.

 

Vormonderzoek

Wie vooral ouder werk van Wim Biewenga (1939) kent, wordt behoorlijk op het verkeerde been gezet door zijn 

recente schilderijen, tekeningen en objecten. Toch zijn de veranderingen die in de loop der jaren plaatsvonden

minder vreemd dan ze misschien lijken. De kunstenaar hield zich altijd intensief bezig met vormonderzoek. Hij experimenteert graag en veel met diverse beeldmiddelen. Dialogen met verf, experimenten met beelddragers, 

het openbreken van de beperkingen van het platte vlak en ruimtelijke verkenningen resulteerden in beeldende 

kunst waarin hij steeds verschillende kanten van dezelfde medaille laat zien. Aanvankelijk manifesteerde Biewenga 

zich vooral als de kunstenaar met een sterke fascinatie voor lyrisch abstracte schilderkunst. In zijn recente werk is daar weinig van overgeblevenOok de verhalende benadering, die zich in ouder werk op verschillende niveaus openbaarde, 

is verdwenen. De focus van de kunstenaar is steeds verder opgeschoven naar het opbouwen van evenwichtige, 

abstracte composities waarin de intuiteve benadering van weleer heeft plaatsgemaakt voor een doordachte manier 

van bouwen en construerenTegenwoordig denkt Biewenga voornamelijk in structuren. Als er al sprake is van een emotionele component, dan wordt die veel nadrukelijker dan vroeger streng geregisseerd. Alle overdaad aan middelen 

en effecten wordt uitgebannen.  

    

Vernieuwen

Feitelijk doet Wim Biewenga, wat de meeste kunstenaars doen. Hij laat zich leiden door behoefte aan onderzoek, 

door materiële, formele en picturale verkenningen. Als gevolg daarvan blijft zijn werk zich verder ontwikkelen en  vernieuwen. Nieuwe ontdekkingen, vondsten en bevindingen worden beeld bepalend. Dit neemt niet weg dat ze voortkomen uit het werk dat de kunstenaar in het verleden maakte. Via dunne lijnen blijven ze verbonden met die persoonlijke ontwikkeling. Het belangrijkste is dat de kunstenaar verder wil. Hij wordt gedreven door een drang om

te weten wat er allemaal mogelijk is. Die instelling impliceert dat hij de gewenning steeds een stap voor blijft. Met een slag om de arm kan zijn recente werk zakelijker en geometrisch abstract genoemd worden. Toch is de emotionele beleving niet verdwenen. Die manifesteert zich nu echter vooral in kleurgebruik en verfhuid. 

 

 © Copyright 2013: Wim van der Beek

 


 


schilderij van de dag
11-11-2011  / galeries.nl


Dit schilderij van Wim Biewenga (1939), olieverf op doek, 140 x 120 cm, komt op een afbeelding niet zo goed tot zijn recht. Pas wanneer we oog in oog met het werk staan, komen de subtiliteiten in beeld. De zwarte strepen blijken niet zuiver zwart te zijn. Wanneer er een vleug zonlicht over schijnt is het helemaal duidelijk: de fel rode ondergrond komt er aan alle kanten ‘onderuit’. Het zwart is niet netjes geschilderd. De rode onderschildering is ook te zien langs de randen met het groen. Het gloeit er tussendoor. Je moet er een tijdje naar kijken voordat je alles ziet. De blik gaat dan ook naar de kleinere witte baan en de dunne horizontale witte lijn die het beeld lijkt te dragen. De groene vlakken zijn precies geschilderd, het is alsof ze licht uitstralen, het lijkt een beetje op sitspapier. Misschien zijn het groene ramen of ramen waardoor alleen weilanden te zien zijn. Het hangt van de beschouwer af of deze genoegen neemt met abstractie of toch op zoek gaat naar iets dat verwijst naar de zichtbare werkelijkheid. Biewenga zelf heeft, in zijn inmiddels vrij omvangrijke oeuvre, een ontwikkeling doorgemaakt waarbij hij een jaar of zeven geleden de kleine figuratie op een lyrisch abstracte manier geschilderd, achter zich heeft gelaten. De werken zijn nu monumentaler, niet alleen qua formaat maar ook qua beeldtaal: stoere vlakverdelingen, niet clean maar zonder franje. Hiermee dreigt het werk in een ander kunsthistorisch vakje terecht te komen. Even schrikken voor sommigen om daarna te bedenken dat ook de oudere werken zich in het platte vlak afspelen en nu slechts de persoonlijke tekens zijn weggelaten. Een verandering die een bevrijding voor de kunstenaar moet zijn. Hij heeft zijn weg vrijgemaakt: hij kan zonder terughoudendheid alle aandacht aan verf, kleuren en vlakken schenken.

Dit resulteert in een tentoonstelling bij Galerie Livingstone in Den Haag, waar het op een logische wijze een verbinding krijgt met het oudere werk. Maar ook is Biewenga te zien in het Mondriaanhuis in Amersfoort -waar het gecombineerd wordt met werk van Carel Blotkamp en Tilman- en de werken zich moeten verhouden tot de grote voorganger Mondriaan. Zo’n confrontatie maakt nog eens duidelijk dat ieder een andere weg gaat.

© Copyright 2012:
Elina van Tuinen-Taselaar.
                                                                                                                                 

Dit gaat over al wat er niet is. Dit gaat over al wat er is en wat er niet is. Dit gaat over alles. En niets. Dit gaat over de weergegeven en de weggedachte essentie. Dit gaat over rust, zonder ruis. Dit gaat niet over. Dit blijft. Dit is mooi, na de barok die ik de afgelopen dagen op deze plaats het podium gaf.

Ik ben toe aan een moment van meditatie. Even geen beeldend geweld, maar wel geweldige beelden die ontstaan door zaken weg te laten. Ik denk dat Klee hierop jaloers zou zijn geweest. Maar de maker heet Wim Biewenga. Wie? Wim Biewenga. Precies. Daarom. Geboren in Groningen. Je zou bijna zeggen, iemand die met de leegte is opgegroeid en die met zich meedroeg en uitschreeuwde op het doek. In zekere zin sluit het aan op het werk van Barteld. Ook zo’n man van het Noorden. Die de leegte die hem omringt, vat in prachtig puur werk (ik heb er op Galeries.nl al eens over geschreven).



Dit werk roept, als elk werk dat ertoe doet, van die typische vragen op over ruimte en eigenlijk ook over tijd. Over vergankelijkheid en eeuwigheid. Over de plaats van het ene vlak ten opzichte van de andere twee. En over de plaats van het middelste vlak ten opzichte van het rode en ten opzichte van het zwarte. En over de rol van het vierkant ten opzicht van de afgeplatte rechthoek. En over de waarde van het krijtwit. Wat het knap maakt is de spanning van de drie figuren ten opzicht van elkaar. De spanning van de suggestie. De tastbare leegte.

Ik weet het uiteraard niet zeker, maar ik kan me voorstellen dat aan dit schilderij een eindeloze reeks vooraf is gegaan, die het steeds net niet was. Tot deze ontstond. En Wim Biewenga zag dat het goed was.


Ingedeeld onder kunstGetagged met Brandes, Groningen, leegte, wim Biewenga
Speechmanblog.com

                                                                                                                                              

 

 

18 juli 2013

Het gewone ongewoon 

                

Als je iets voor het eerst ziet, is het gewone ongewoon. En hoe voordehandliggend dat ook klinkt, dat is toch het bijzondere in dit schilderij van Wim Biewenga.

 

Dat zeg ik na enkele maanden mijn woonkamer met dit werk gedeeld te hebben. Zodra ik dit werk zag (op de beursstand van Jan van Hoof tijdens de KunstRAI), werd ik getroffen. Strak, klassiek, gevoel van ontsnapping aan het onontkoombare, met nog de geur van verse verf. De aanbevelingen van Blikvangen (museaal!) loodsten me overtuigend door de transactie van belofte en schuld.

 

Waarom? Zoals te zien is het een abstract schilderij. Wit met een opvallende zwarte balk  bovenin, en een soortgelijk herhaald patroon van lichtgeel onderaan. Maar het wit is niet echt wit, en het geel niet egaal geel, maar een beetje smoezelig. Het geel is geen hardgeel, maar van zonovergoten koren. En de lijnen zijn ook niet strak, maar een beetje bibberig. Net genoeg bibberig om niet streng te zijn. Het is geen keurslijf. Maar wel strak geschilderd. Geen dikke klodders olieverf, maar hier en daar een veegje met een grote kwast. Het meesterschap zit ‘m in het hier en daar. Het ogenschijnlijk achteloze. Hier is niet op gezwoegd, het werk is vanzelfsprekend zoals het is. En in de hoeken is het werk lekker groezelig, alsof kindervingertjes het daar hebben vastgehouden toen opa even weg was.

 

Het straalt evenveel plezier uit, en kalmte en abstractie, als een fuga van Bach. Nou ja, fuga. Een luitsuite, want zo zwaar is het niet. Het werk heeft geen enkele pretentie. Het is precies wat het is: een wit schilderij met een zwarte balk en gele balken onderaan, maar zo dat je kijkt en blijft kijken omdat je iets blijft zien. Iets wisselends. Dat wordt nog versterkt bij een lage avondzon. Dan speelt de in stilte flakkerende schaduw van bladeren op het doek. Leven op leven. Licht op licht.

 

Jaren geleden maakte ik kennis met het werk van Biewenga in de vorm van het plankje Wandertrieb (dat onderaan dit artikel is afgebeeld). In een aan Wim Biewenga gewijde publicatie Over een weg, wordt gesteld dat tussen deze werken in sprake is van een stijlbreuk. Dat zie ik niet zo. Er is sprake van abstrahering van de weg, een weg. Bijna letterlijk: de weg die op het plankje Wandertrieb (2000) nog zwart meandert als verlokkende bedreiging, is in Zonder titel van 2012 een teken geworden. Dit is de weg. Take it or leave it. En ook het plankje was lekker groezelig als een slabbetje, en beperkt in kleuren. Alleen het wuivende handje is weg. Maar de humor is gebleven. In de volstrekte afwezigheid van pretentie.

                                            Wim Biewenga. Aangename kennismaking.
 
                                                                                             Mart van Ineveld