Wim Biewenga (1939, ’t Zandt, Gron.)
In het vroegere werk van Wim Biewenga waren het de herinneringen, van waaruit een beeld werd opgebouwd. Tijdens zijn zoektocht naar een meer compositorische helderheid en leegte verdwenen de figuraties en werden de beelden abstracter.
Alleen de geometrische vormen en kleurvakken en lijnen resteerden, verder niets. Alleen ruimte en stilte. Was eerst zijn fascinatie voor de rechtlijnige structuur van het landschap het vertrekpunt, allengs verdwenen ook de horizon en het landschappelijke. De geometrische vormen en kleurvlakken en lijnen werden de vectoren om de emotie vast te houden. Ruimte en stilte bleven kenmerkend. Het was een zoektocht tot hoever men kan gaan en een tocht naar verhoudingen. De emotie bleef herleidbaar in de sporen van de correcties en in de voor Biewenga zo herkenbare huid.
In het tegenwoordige werk komen al deze facetten weer bij elkaar ofwel blijven ze zelfstandig… Herinneringen zijn in eerste instantie een gegeven, van waaruit hij werkt.
De beelden nodigen weliswaar uit tot associatie, maar soms door de absurditeit of soms door de humor of de tekst, is er nooit een eenduidig antwoord. Het werk blijft sensitief, vertoont soms nog tranceerbare sporen van de zoektocht, en de voor Wim Biewenga kenmerkende gevoeligheid van de verfhuid.
“Ik ervaar mijn werk zowel abstract als narratief. Het mag allemaal: - my head is free at last- “
Bijzonder zijn de tekeningen, die Biewenga maakte op papier uit de werkdagboeken uit de jaren 30 van zijn vader Tjasse Willem, landbouwer op “Het Hooge Land” (Zeerijp, Gron.). De puur zakelijke tekst is het uitgangspunt geworden van een poëtische expressie van de herinneringen aan vroeger.